و آن كه در خراسان بود أبو مسلم بود كه عرض كرديم او را به خراسان فرستادند و در آنجا پيشرفت كرد . ابو سلمه در درجهء اول بود و أبو مسلم در درجهء دوم . به ابو سلمه لقب « وزير آل محمد » داده بودند و به أبو مسلم لقب « امير آل محمد » . ابو سلمه فوق العاده مرد با تدبيرى بوده ، سياستمدار و مدبّر و وارد در امور و عالم و خوش صحبت بوده است . يكى از كارهاى بد و زشت أبو مسلم همين بود كه با ابو سلمه حسادت و رقابت مىورزيد ، از همان خراسان مشغول تحريك شد كه ابو سلمه را از ميان بردارد . نامه‌هايى به أبو العباس سفّاح نوشت كه اين ، مرد خطرناكى است ، او را از ميان بردار . به عموهاى او نوشت ، به نزديكانش نوشت . مرتب توطئه كرد و تحريك . سفّاح حاضر نمىشد . هرچه به او گفتند ، گفت : كسى را كه اينهمه به من خدمت كرده و اينهمه فداكارى نموده چرا بكشم ؟ گفتند : او ته دلش چيز ديگرى است ، مايل است كه خلافت را از آل عباس برگرداند به آل ابى طالب . گفت : بر من چنين چيزى ثابت نشده و اگر هم باشد اين يك خيالى است كه برايش پيدا شده و بشر از اينجور خاطرات و خيالات خالى نيست . هرچه سعى كرد كه سفّاح را در كشتن ابو سلمه وارد كند او وارد نشد ، ولى فهميد كه ابو سلمه از اين توطئه آگاه است ، به فكر افتاد خودش ابو سلمه را از ميان بردارد و همين كار را كرد . ابو سلمه خيلى شبها مىرفت نزد سفّاح و با همديگر صحبت مىكردند و آخرهاى شب بازمىگشت . أبو مسلم عده‌اى را مأمور كرد ، رفتند شبانه ابو سلمه را كشتند و چون اطرافيان سفّاح نيز همراه [ قاتل يا قاتلان ] بودند در واقع خون ابو سلمه لوث شد ، و اين قضايا در همان سالهاى اول خلافت سفّاح رخ داد . حال جريانى كه نقل كرده‌اند و خيلى مورد سؤال واقع مىشود اين است : نامهء ابو سلمه به امام صادق و عبد اللَّه محض ابو سلمه - آن‌طور كه مسعودى در مروج الذهب مىنويسد - اواخر به فكر افتاد كه خلافت را از آل عباس به آل ابى طالب بازگرداند ؛ يعنى در همهء مدتى كه دعوت مىكردند او براى آل عباس كار مىكرد ، تا سال 132 فرا رسيد كه در اين سال رسماً خود بنى العباس در عراق ظاهر شدند و فاتح گرديدند : ابراهيم امام در حدود شام فعاليت مىكرد و مخفى بود . او برادر بزرگتر بود و مىخواستند او را خليفه كنند ولى ابراهيم به چنگ « مروان بن محمد » آخرين خليفهء بنى اميه افتاد . خودش احساس كرد كه از مخفيگاهش اطلاع پيدا كرده‌اند و عن قريب گرفتار خواهد شد ؛ وصيتنامه‌اى